من یه تک ستاره بودم،توی تاریکیه شبها

آسمون خونۀ من بود،پر غرور،فانوس شبها،تنها یارم ماه تنها

تاکه مثله یه مسافر، عاقبت به من رسیدی

آروم آروم پا گذاشتی توی قلبم

جوری که نشد بفهمم،چرا عاشق تو هستم!

اما تا وقتیکه قلبم، با وجود تو یکی شد

با خودت گفتی که بی خود،یه ستاره عاشقم شد!

من که عابرم همیشه،بی خودی پابند دلم شد!

تو غرورمو شکستی،چون شهابی تک و تنها، از کنار من گذشتی...

بعد رفتنت بازم من،توی آسمون می مونم

من بازم یه تک ستاره ام، بی تو من بازم می مونم

دیگه من دل نمی بندم، به مسافرای تنها

دیگه فانوسی نمی شم، واسه تاریکی شبها

دیگه من دل نمی بندم،به نگاه یک مسافر

به یه عابر

به شهابی تک و تنها...

پست الکترونيک